۰۹ آبان ۱۳۹۷
آبان ۹, ۱۳۹۷

همه چیز در مورد بچه داری

آبان ۹, ۱۳۹۷ ۰ دیدگاه

همه چیز در مورد بچه داری

تربیت کودک به‌اصول بسیاری وابسته است که از مهم‌ترین آنها می‌توان به‌موارد زیر اشاره کرد:
– آگاهی از ارزش‌های شخصی خویش
– انتظارات معقول و واقع‌بینانه از فرزندان
– خویشتن پذیری
والدین باید به‌ ارزشهای خود واقف باشند، اما نباید تبلور آرزوها و ایده‌آل‌های ذهنی خود را در کودک‌شان ببینند. به‌عبارت دیگر، والدین نباید کودک را وسیله‌ای برای تحقق ناکامی‌های خود به‌حساب آورند.

هدف‌های والدین باید براساس علایق و تواناییهای کودک تعیین شود. والدین باید به‌تفاوت‌های فردی بین کودکان آگاه باشند و کودک خود را با سایر کودکان مقایسه نکنند.

شناخت ارزشهای خود
زمانی که والدین دریابند که چه‌چیزهایی برایشان اهمیت دارد و همان ارزش‌ها چگونه بر فرزندان‌شان تاثیر می‌گذارد، کارایی بیشتری خواهند داشت. باید به‌یاد داشته باشیم که فرزندان ما آن‌چیزی می‌شوند که می‌توانند نه آن چیزی که ما میخواهیم.
باید توجه داشته باشیم که ما نباید به‌جای فرزندمان تصمیم بگیریم، بلکه باید او را برای تصمیم گیری صحیح هدایت کنیم. به‌این تربیت، کفایت فردی را در فرزند خود بالا می‌بریم.
اگر هنگامی که فرزندتان هنوز خردسال است، باورهایتان را روشن کنید، فرصت دارید تا اعمال‌تان را با باورهایتان هماهنگ کنید، زیرا معمولاً کودکان بیش از همه تقلید و الگوبرداری یاد می‌گیرند.

روشن کردن انتظارات
بسیاری از والدین جوان تجربۀ اندکی در پرورش کودکان خردسال دارند. حتی افرادی که خواهران و برادران کوچکتر داشته‌اند، یا اوقات زیادی صرف بچه‌داری کرده‌اند، به‌سختی می‌توانند به‌خاطر بسپارند که کودکان در سنین مختلف چه توانایی‌هایی دارند. این امر به‌ویژه در نوزادان و کودکان نوپا صادق است.
درک این مطلب که کودکان، از نظر سطوح رشدی (تعداد مهارتهایی که فرا گرفته‌اند) و خصوصیات اخلاقی (نگرش آنها به‌دنیا یا واکنش نشان دادن به‌آن) تفاوتهای بسیاری دارند، برای والدین بسیار مهم است.
اغلب والدین به‌‌این دلیل که کودک کارها را براساس برنامه‌ریزی آنان انجام نمی‌دهد، دچار نگرانی می‌شوند. مثلاً مادری به‌دلیل آنکه پسر یازده ماهه‌اش نمی‌توانست به‌تنهایی راه برود احساس نگرانی زیادی می‌کرد.او نگران آن بود که مبادا پسرش وابستگی زیادی به‌او پیدا کند.
اما وقتی دریافت که فقط حدود نیمی از کودکان می‌توانند در یک سالگی به‌تنهایی راه بروند، احساس آرامش کرد. برای اینکه انتظارات درستی از رشد فرزندتان داشته باشید، باید صحت اطلاعات و آگاهی‌های خود را بیازمایید.

خویشتن پذیری
داشتن احساس خوب دربارۀ خویشتن، چنین تگرشی را در کودکان به‌وجود می‌آورد که انسان باید بتواند خود را بشناسد، توانایی‌ها و نقاط ضعف خود را بپذیرد و در جهت ارتقای آنها گام بردارد.
اکثر ما دوست داریم روزهای خوب زندگی‌مان بیشتر باشد. آسان‌ترین راه برای افزایش تجارب خوشایند این است که سعی کنیم در انجام همۀ کارهایی که برعهدۀ ماست، کوشا باشیم. وقتی دیگران، توجه و حمایت ما را می‌بینند و از ما قدردانی می‌کنند، احساس رضایت خاطر می‌کنیم و در ارتباط با کودک، این احساس به‌وی نیز منتقل می‌شود.
گاهی والدین درمی‌یابند از آخرین باری که کارهای مورد علاقۀ خودشان را انجام داده‌اند، مدتها گذشته است. اکثر مردم احتیاج دارند گاهی با خودشان تنها باشند و کاری را انجام دهند که از آن لذت می‌برند. به‌عبارت دیگر، به‌عهده گرفتن نقش والدی، نباید موجب نادیده گرفتن سایر نقش‌ها شود.
پرداختن به‌خود، انرژی فردی را افزایش میدهد. بسیاری از والدین وقتی کودکان خود را ترک می‌کنند، دچار احساس گناه می‌شوند، وقت گذرانی با کودکان‌مان بسیار ارزشمند است.
به‌عنوان والدینی واقع بین باید به‌ذهن بسپاریم که یکی از ملزومات والد خوب بودن رسیدگی به‌نیازهای شخصی است. پس از رفع نیازهای خودمان، بهتر می‌توانیم نسبت به نیازهای فرزندان‌مان پاسخگو باشیم. اگر می‌خواهیم فرزندان‌مان شاد باشند، باید شاد بودن خود را به‌آنها نشان دهیم.

همه چیز در مورد بچه داری

 

طبق آمار های رسمی مادران کودکان نوزاد تا سه سال خسته ترین انسان های روی زمین هستند !
تولد یک کودک بی‌‌‌شک معجزه‌‌‌ای است که در زندگی هر زوجی رخ می‌‌‌دهد اما در عین حال برای آن‌‌‌ها شغلی تمام‌‌‌وقت ایجاد کرده و همان‌‌‌قدر که موجب شادی والدین‌‌‌ است خسته‌‌‌کننده نیز هست. در این دوران پر‌‌‌هیاهوی پس از تولد کودک، نوعی حس شعف و افتخار با مشکلاتی مثل کم‌‌‌خوابی، نیاز به برنامه‌‌‌ریزی مداوم، اختلافات بین زوجین و فشارهای بیشتر از جانب محل کار با هم آمیخته می‌‌‌شوند.
“هریت لرنر” دکترای روانشناسی و نویسنده کتاب”بچه‌‌‌ها چگونه زندگی شما را تغییر می‌‌‌دهند” معتقد است که ورود یک عضو جدید به خانواده نیازمند وفق‌‌‌پذیری بالایی از جانب والدین است. وی می‌‌‌گوید: “چون تولد اولین فرزند قرار است خصوصا اتفاق شادی باشد بنابرین بسیاری از پدر و مادرها مقدار استرسی که قرار است به محض آمدن این عضو جدید خانواده به آن‌ها وارد شود را دست‌کم می‌‌‌گیرند.”

بچه داری واقعا سخت است!
جای تعجب نیست که ۸۰ درصد تازه‌‌‌مادرها به یک نوع از اختلالات خلقی دچار می‌‌‌شوند که شدت آن از کم تا بسیار زیاد -که همان افسردگی پس از زایمان است- متغیر است. هر چند‌‌‌وقت یک بار هم مواردی بسیار شدید گزارش می‌‌‌شوند که در آن‌‌‌ها پدر یا مادر تا آنجا پیش می‌‌‌روند که حتی دست به کشتن کودک خود می‌‌‌زنند.

خستگی مادر
اما خوشبختانه بیشتر والدین برای رهایی از این فشار، راه‌‌‌حل‌‌‌های مبتکرانه‌‌‌ای پیدا می‌‌‌کنند و یا از افراد خانواده و دوستانشان برای رد شدن از این مرحله کمک می‌‌‌گیرند. به گفته دکتر “لمر” داشتن استراتژی‌‌‌های تطبیق پذیری در اینجا بسیار مهم است چرا که کمک می‌‌‌کنند تا شما در برابر فشار وارد شده احساس استیصال نکنید. تعدادی از پدر و مادرها روش‌‌‌های منحصر به فرد خودشان را برای پیدا کردن “زمانی برای خودشان” بیان کرده اند. کارهایی مثل رفتن به کلاس موسیقی یا دوچرخه‌‌‌سواری به آنها کمک کرده‌‌‌است تا در یک‌‌‌سال اول بعد از تولد اولین کودکشان بیشتر شاد باشند و فشار کمتری را تحمل کنند.
تجربه های واقعی این پدر و مادرها را بخوانید، شاید به کار گرفتن ان ها به شما کمک کند بهتر از عهده سختی های بچه داری بربیایید و سال اول بچه دار شدن را بهتر و راحت تر بگذرانید:
یواشکی از دست نوزادتان و بقیه فرار کنید!
لیزا لانگ، ۳۶ ساله از نیویورک، مدیر یک مجموعه زیبایی و مراقبت از پوست، مادر “گاس” ۴ و نیم ساله و “آلیس” ۲ ساله
من متوجه شدم که وقتی خانه باشم بچه‌‌‌هایم می‌خواهند فقط با من باشند. بنابراین کاری که بیشتر وقت ها برای به دست آوردن زمان ارزشمند برای خودم انجام می‌‌‌دادم این بود که وقتی بزرگتر دیگری در خانه بود وانمود می‌‌‌کردم که دارم خانه را ترک می‌کنم. با همه خداحافظی می‌‌‌کردم و یواشکی به اتاق خودم می‌رفتم و در را می‌‌‌بستم تا فقط و فقط برای خودم وقت بگذرانم. آن زمان بود که می‌‌‌توانستم بدون هیچ مزاحمتی با دوستانم تلفنی صحبت کنم، با خیال راحت حمام کنم و یا حتی در آرامش، کمی کتاب بخوانم. در طول سال اول پس از دنیا آمدن فرزندانم این کار را می‌‌‌کردم و راستش را بخواهید هنوز هم گاهی وقت‌‌‌ها می‌‌‌کنم.

برای تحمل سختی های بچه دار شدن، معاشرت با نزدیکان را بیشتر کنید
“کنی میلر” ۳۸ ساله، مدیر برنامه‌‌‌های تلویزیونی از نیویورک، پدر “زوی” ۵ و نیم ساله
وقتی دخترم “زویی” به دنیا آمد ناگهان احساس کردم کنترل اوضاع از دستم خارج شد طوری که انگار سوار یک ترن هوایی شده بودم که قرار بود تا آخر عمر مرا به این طرف و آن طرف ببرد و هر‌‌‌بار سورپرایز جدیدی برایم داشته باشد. در سلسله‌‌‌مراتب اهمیت‌‌‌های همسرم به رده‌‌‌های خیلی پایین سقوط کرده‌‌‌بودم و در عین حال مجبور بودم بیشتر از همیشه زحمت بکشم. برای رهایی از آن شرایط، اولین کاری که کردم این بود که خیلی صادقانه و دوستانه با همسرم از انتظاراتم به‌‌‌عنوان یک پدر جدید صحبت کردم و از او خواستم وجود من و نیاز‌‌‌های عاطفی من را نادیده نگیرد. همچنین در محله‌‌‌مان پارکی را پیدا کردم که تعطیلات آخر هفته را با “زویی” به آنجا می‌‌‌رفتیم و در آن‌‌‌جا با پدرهای دیگری که در پارک بودند مشکلاتمان را در میان می‌‌‌گذاشتیم. ضمنا به خاطر دارم که در آن دوران به پدر و مادرم هم نزدیک‌‌‌تر شدم. هفته‌‌‌ای یک بار پیش آن‌‌‌ها می‌‌‌رفتم و مادرم کمی از تجربه فرزند‌‌‌داری‌‌‌اش را با من در‌‌‌میان می‌‌‌گذاشت و پدرم به من آشپزی یاد می‌‌‌داد. کمک آنها برای من بسیار ارزشمند بود. به نوعی انگار حس و حال والدینم را در زمان تولد خودم درک می‌‌‌کردم و از اینکه حالا من هم همان حال وهوا را داشتم احساس غرور می‌‌‌کردم.

کلوپ مادران دیوانه راه بیاندازید و با بقیه مادرها دورهمی بگذارید
“استیسی واکسدیستل” ۳۴ ساله، مادر خانه‌‌‌دار از نیویورک، مادر “دیلان” و “رایان” ۲ ساله
استرس خیلی زیادی را تحمل می‌‌‌کردم و بیشتر وقت‌‌‌ها آرزو می‌‌‌کردم بتوانم یک‌‌‌بار دیگر با دوستانم وقت بگذرانم که البته حس جدیدی بود چون تا پیش از آن، زیاد اهل جمع‌‌‌های زنانه نبودم و حتی دوستان دختر زیادی هم نداشتم. ولی از آنجا که خودم مادر شده‌‌‌ بودم آرام آرام نسبت به زن‌‌‌ها حس بهتری پیدا کردم و آنها را بیشتر از قبل تحسین می‌‌‌کردم. دلم می‌‌‌خواست بیشتر با آنها وقت بگذرانم و در مورد چیزهایی حرف بزنم که همسرم هیچ علاقه‌‌‌ای به شنیدن‌‌‌شان نداشت. به همین خاطر، من و دوستانم کلوپی را به نام “گروه مادران دیوانه” به راه انداختیم و هر سه‌‌‌شنبه ساعت ۴ بعدازظهر به همراه کودکانمان در یک رستوران همان اطراف محله دور هم جمع می‌‌‌شدیم و غذایی می‌‌‌خوردیم و گپ می‌‌‌زدیم. البته حرف‌‌‌هایمان در‌‌‌مورد این نبود که چقدر دلمان برای زندگی قبل از زایمان تنگ شده چون با دیدن کودکان دوست‌‌‌داشتنی‌‌‌مان همه‌‌‌چیز را فراموش می‌‌‌کردیم و دیگر دلمان برای هیچ‌‌‌ چیز تنگ نمی‌‌‌شد، البته به‌‌‌جز کمی خواب راحت!

یک ساعت ثابت را به خودتان – بدون اثری از بچه داری- اختصاص دهید
“کریستین راکفورد” ۳۲ ساله، فعال در زمینه تحقیقات علمی از هیوستون، مادر “جاستین” ۲ ساله
انجام همزمان وظایف مادری، رفتن سر یک کار تمام‌‌‌وقت و کار بر‌‌‌روی پایان‌‌‌نامه کارشناسی ارشدم ذهن من را بیش از حد توان درگیر کرده‌‌‌بود. همیشه یک برنامه پر‌‌‌مشغله داشتم اما دیگر طاقت خستگی فکری که به آن دچار شده‌‌‌ بودم را نداشتم بنابراین تصمیم گرفتم که هر‌‌‌شب ساعت ۹ را در برنامه خود به عنوان “زمان خودم” نام‌‌‌گذاری کنم. مهم نبود در چه وضعیتی باشیم و یا چه بحرانی پیش آمده باشد، ساعت که ۹ می‌شد همسرم می‌‌‌دانست که همه‌‌‌چیز دیگر به عهده خودش است. من به حمام می‌‌‌رفتم و در وان آب گرم دراز می‌‌‌کشیدم و از خواندن کتاب لذت می‌‌‌بردم و به هیچ‌چیز هم فکر نمی‌‌‌کردم. این به من فرصت می‌‌‌داد تا حتی برای نیم‌‌‌ساعت هم که شده از زیر فشار دیوانه‌‌‌کننده مسئولیت بیرون بیایم و مادر و همسری خوشحال‌‌‌تر باشم.

از سختی های بچه داری به ماساژ پناه ببرید
“نیکی فرانسیس” ۳۶ ساله، مادر خانه دار از نیویورک، مادر “جیمی” ۱ ساله
احساسات مادرانه بر من غلبه کرده‌‌‌ بود و آن قدر مشغول کودکم بودم که خودم را به کلی فراموش کرده‌‌‌ بودم و کلی هم به وزنم اضافه شده‌‌‌ بود. در این زمان بود که در یک مجله، چند هنرپیشه معروف را دیدم که همان تازگی‌‌‌ها فرزندشان را به دنیا آورده بودند ولی برخلاف من، خیلی روی فرم و سر‌‌‌حال بودند. با خودم گفتم آنها حتما برای خودشان هم وقت می‌‌‌گذرانند که اینطور سالم و سرزنده به نظر می‌‌‌رسند. انگیزه خوبی پیدا کرده بودم و حس می‌‌‌کردم باید راهی پیدا کنم که از زیر فشار روحی و جسمی که از آن رنج می‌‌‌بردم رها شوم. بنابراین هفته‌‌‌ای یک بار به جلسه‌‌‌های ماساژ می‌‌‌رفتم. در این دوره ماساژ‌‌‌درمانی، تمرکز، بیشتر روی بالابردن سطح انرژی‌‌‌های مثبت بدن بود و بعد از هر جلسه احساس خیلی خوبی پیدا می‌‌‌کردم و به آرامش خاصی می‌‌‌رسیدم انگار دوباره زنده شده باشم.

همین که بچه ها خوشحال باشند کافی است
“ماهلون استوارت” ۳۴ ساله، پدر خانه‌‌‌دار و دانشجوی فیزیوتراپی از نیویورک، پدر “ورونیکا” ۴‌‌‌ونیم ساله و “بئاتریس” ۴ ماهه
– به عنوان یک پدر خانه‌‌‌دار گاهی حس کم‌‌‌اهمیت بودن به من دست می‌‌‌دهد. روش من برای رهایی از این حس و برای تطبیق پیدا کردن با شرایط فعلی این است که همه کارهایم را برنامه‌‌‌ریزی می‌‌‌کنم و فقط روی رابطه‌‌‌ام با فرزندانم تمرکز می‌‌‌کنم. مرتب به خودم یادآوری می‌‌‌کنم که وقتی بچه‌‌‌ها خوشحال هستند معنی‌‌‌اش این است که دارم کارم را خوب انجام می‌‌‌دهم بنابراین بیش از حد، خود را مضطرب نمی‌‌‌کنم. همینطور به‌‌‌تازگی یوگا را شروع کرده‌‌‌ام که روش بسیار خوبی است برای رهایی از فشار روحی و زمانی را در اختیار من می‌‌‌گذاردکه برای خودم باشم و تمرکز کنم و به تعادل روحی برسم.